Djaiana stond nu aan de rand van het woud. Het lokte hem, vol van geheimzinnigheid en betovering. Licht en duisternis speelden om vormen die geen werkelijke contouren leken te hebben. Een niet nader te omschrijven geur maakte zich los uit het woud en drong zijn bewustzijn binnen. Kleur en beweging spreidden een wachtend vragen. Nog eenmaal keek Djaiana achterom. Een langzame beweging om iedere abrupte herinnering aan het verleden te vermijden. Een zacht heimwee dat al zijn cellen vulde werd doorkruist door een diep verlangen alles los te laten. Alles. Licht en duisternis speelden in hem zelf, zoekend naar een punt van houvast. Hij wilde het woud betreden. Zijn besluit stond vast. Maar was het wel zijn besluit? Veeleer was er iets in hem dat besloten had, nog voordat hij dit in het denken als besluit kende. Afscheid wilde hij nemen. Afscheid van alles wat hem tot nu toe aan het leven had gebonden en wat steeds meer zijn glans verloren had. Wat had hem eigenlijk gebonden? Wie was het die zich had laten binden? Wat was leven? Hét leven? Waarvan moest er eigenlijk afscheid genomen worden? Was er niet altijd al een afscheid geweest? Iedere vraag die in het denken werd geboren vond zijn metgezel in een tegenvraag. Vragen. Steeds waren er vragen die hij niet kon tegenhouden, een onophoudelijk wassende stroom van vragen. Alles wilde hij loslaten wat voor de meeste mensen van waarde is. Vrienden, werk, comfort, boeken, huis en de hopeloze kennis die nergens toe leidde dan tot een steeds groter wordende verwarring. Vrienden, werk, comfort, boeken, huis, kennis, was dat de volgorde van belangrijkheid? Wat maakte het allemaal uit? Afscheid wilde hij nemen. Afscheid van vooral zijn eigen afgescheidenheid. Er moest iets gedaan worden. Wellicht dat dit iets doen een niet-doen moest zijn. Hij zou wel zien.