In deze tijd van ruimtemissies lijken de Maan en de planeten steeds dichterbij te komen. De zoektocht naar een tweede Aarde in de Melkweg is begonnen. Sinds Newton en Einstein zijn alle planeten vergelijkbaar en voorspelbaar in hun bewegingen. Dat is top! Toch is die universele invalshoek lastig te rijmen met de natuurlijke en menselijke leefwereld op de Aarde. Er is niet voorzien dat ons zonnestelsel zo wonderlijk ‘heel’ tot uiting komt. Doel van deze studie is om te achterhalen hoe er óók een expressieve wending te geven aan de bewegingssamenhang in ons zonnestelsel. Het onderzoek is op een empirische basis van planeetgegevens. Via een speciaal ontwikkeld vier-stappenplan zijn schaalneutraal drie verschillende interferentievormen belicht. Concentrisch bij Jupiter, excentrisch bij de Aarde, en travers bij de Maan. Tussen de twee retrograde-roterende planeten Venus & Uranus is een verrassende Spiegelregel aan het licht gekomen. De ondersteunende toepassingen in deze studie zijn stapsgewijs en leesbaar toegelicht. Het rekenwerk is gangbaar en praktijk-gebaseerd, zonder abstracte fysische symbolen en formules. Het onderzoek speelt in een ongebaand grensgebied tussen de cryptologie, fysica en antropologie. De achtergrondbenadering is vernieuwend. Dat vraagt om een open geest bij de lezer.