Eddy du Perron had een romantische opvatting van de liefde. Hij zocht lang naar de ‘Ene, onverschenene’ en vond haar op 22 februari 1931, toen hij kennismaakte met de essayiste Elisabeth de Roos. Maar de flegmatische ‘Bep’ liet zich niet overrompelen. Du Perron zette al zijn middelen in om haar te veroveren, zo blijkt uit deze briefwisseling, wat resulteerde in een huwelijk op 17 mei 1932. Eddy hield van Bep met een intensiteit die aan hem vrat, vooral toen zijn rancune jegens een vroegere minnaar opspeelde. Hij besefte dat hij tegen beter weten in een spook uit het verleden bestreed: ‘In ieder mens schuilt een lijder aan vervolgingswaanzin.’