Ik schep geen schoonheid, ik schep geen geloof, ik schep geen ontroering tot edele machtige ideeën, die als vaste sterren boven de sterveling prijken en waarheen hij vertrouwend zijn koers richt, ik wek afschuw, schaamte en als ’t mee loopt wat bewondering, wat waardering omdat ‘ze ’t zo goed zeggen kan’. Sonja Witstein (1920-1978) dankt haar bekendheid voornamelijk aan haar wetenschappelijke verdiensten op het gebied van de zestiende- en zeventiende-eeuwse literatuur. Als schrijver is zij echter vrijwel geheel vergeten. Witsteins literaire carrière duurde slechts tien jaar. Bekentenis aan Julien Delande (1946) schreef ze in 1943 op 23-jarige leeftijd toen ze als Joodse vrouw ondergedoken zat. De novelle kon op lof rekenen van Willem Frederik Hermans, Anna Blaman en de gezaghebbende criticus W.L.M.E. van Leeuwen en verwierf een cultstatus. In haar verhalen, die met uiterste precisie en groot gevoel voor het betekenisvolle detail geschreven zijn, verkent Witstein machtsrelaties tussen mensen en analyseert zij de eenzelvigheid van het individu dat zich buiten de ‘anderen’ geplaatst voelt. Dit boek bevat alle gepubliceerde en ongepubliceerde verhalen van Witstein. Ze worden voorafgegaan door een uitvoerige inleiding van Aad Meinderts, die een beeld schetst van haar leven en werk.