Op het erf van de oude fabriek staat de schuur in brand, en Griet houdt de straal op het dak gericht terwijl ze tussen de rook door iemand ziet lopen die er niet zou moeten zijn. Dan komt de balk naar beneden. Vanaf dat moment ligt ze op een bed dat naar de kamer is gesleept, met een plank die scheef staat en een korps van vier man dat op papier moet blijven bestaan. Jan wil haar op de lijst houden, Bertus zwijgt over een weg met een file die niemand terugvindt, en Dieuwke tekent, buiten het zicht van haar moeder, voor een huis verderop. Iedereen om Griet heen praat over oefenuren, over vergaderingen, over een cheque van de eigenaar van het terrein — en niemand vraagt wat zij die avond precies gezien heeft. Griet weet wie er liep. Ze weet ook wat het kost als ze het zegt.Dit boek is door AI gegenereerd.