De jeugdige Nijo lijkt een groot succes te worden aan het hof. Op haar dertiende brengt ze de nacht door met een voormalige keizer, en in de daaropvolgende jaren heeft ze diverse minnaars. Met sommige krijgt ze kinderen, maar nooit bereikt ze de hoge maatschappelijke status waar ze recht op meent te hebben. Op dertigjarige leeftijd legt ze boeddhistische geloften af en begint ze te reizen, onder meer naar het verre Kamakura, waar ze getuige is van de inhuldiging van een nieuwe shogun. Nijos memoires werden pas in de twintigste eeuw ontdekt en deden algauw het nodige stof opwaaien: nooit eerder was de Japanse hoge adel zo openhartig en ontluisterend beschreven. Het is verleidelijk de auteur te beschouwen als slachtoffer van haar omgeving, maar bij aandachtige lezing van haar werk blijkt dat ze zeer zelfbewust was en een uitzonderlijke poëtische gevoeligheid bezat. Getuigenissen van hofdame Nijo  is een meesterwerk van de wereldliteratuur, en we horen een van de aangrijpendste vrouwenstemmen uit de middeleeuwen. De naam ‘Nijo’ kreeg de schrijfster van de Getuigenissen aan het hof. Het was gebruikelijk om hofdames aan te duiden met straatnamen, en Nijo (‘Tweede Avenue’) duidt op een hoge rang. Ze schrijft dat keizer Go-Fukakusa verliefd was op haar moeder, Sukedai. Zij stierf echter kort na de geboorte van Nijo, en Go-Fukakusa richtte zijn genegenheid op Nijo. Zij werd op vierjarige leeftijd naar het hof gebracht en groeide daar op. Haar relaas begint in 1271, toen Nijo door haar vader aan Go-Fukakusa werd gegeven als concubine.