Weemoedige en geestige beschouwingen van een van onze meest geliefde dichters ‘Onlangs werd ik op straat staande gehouden door een dame met een fiets aan de hand: “U kent mij niet, maar ik kom net van mijn schoonmoeder, die een liefhebster is van uw poëzie, en we hebben samen een paar gedichten van u gelezen.” Daarop vulden zich haar ogen met tranen, en zachtjes snikkend stapte zij op, terwijl ik nog iets erkentelijks prevelde. Dit is natuurlijk het hoogste wat je als dichter kunt bereiken, en menige P.C. Hooft-prijslaureaat zou er jaloers op zijn, maar het is niet zonder schroom dat ik het opschrijf. Het is inherent aan zulke ontmoetingen dat er geen derden bij zijn, dus u moet me op mijn woord geloven, en daar begint de ongemakkelijkheid. Mijn trouwe lezer weet dat ik gebonden ben aan de waarheid (dat is dikwijls al erg genoeg), en dat ik niets verzin, maar het zou aangenamer zijn indien een voor mij gunstig verhaal door iemand anders verteld werd. Alleen een anekdote waarin je zelf een raar figuur slaat, of iets doms doet, kun je zonder gêne ten gehore brengen.’ Jean Pierre Rawie (Scheveningen, 1951) is een van de meest geliefde dichters van Nederland. Zijn bundel Onmogelijk geluk behoort tot de succesvolste dichtbundels aller tijden. Rawie ontving in 2008 de Charlotte Köhler Prijs voor zijn gehele oeuvre. In 2021 publiceerde hij Een luchtbel in een vluchtige rivier , een verzameling poëzievertalingen met commentaar. In 2024 verschenen zijn Verzamelde gedichten . Over Een luchtbel in een vluchtige rivier : ‘Rawie vertaalt melodieus en virtuoos. Een parel aan het firmament der Nederlandse letteren.’ de Volkskrant , de beste boeken van 2021 ‘Soepel vertaalt Jean Pierre Rawie dertig gedichten uit vele landen en tijdperken.’ Trouw ‘Erudiet, grappig, leerzaam en zeer verzorgd geschreven, in een stijl die het midden houdt tussen die van Karel van het Reve en Godfried Bomans.’ Leeuwarder Courant Over Vroeger was alles beter, behalve de tandarts : ‘Vol zelfspot portretteert Rawie zichzelf als unzeitgemässe snobist, literatuurliefhebber, driedelige dandy, vrouwenverslinder, antifeminist, domineeszoon, oude lul en theatraal hater van alle (technische) vooruitgang. Geregeld is hij ook echt geestig, zeker als hij over zijn jeugd vertelt of vilein wordt.’ de Volkskrant