Hicham is de jongste van de harmonie, de enige die zijn partij nog van blad moet lezen. Toch schrijft de dirigent zijn naam boven de solo bij de veldkapel, het laatste altaar van de bronk, waar het korps zwijgt en er maar op één plaats geblazen wordt. De man die daar altijd stond zegt er niets van. Zijn vader, die zich nooit met de zaal bemoeit, zegt ook niets. Zijn moeder zegt dat ze die zondag niet gaat.Dan wordt het heet, heter dan het in juni ooit is geweest, en nog voor de stoet het koren bereikt wordt er in de kop over de route gepraat.Jaren later staat Ikram in diezelfde berm met een trombone, en loopt Hicham in de laatste rij, waar je alleen de nek voor je ziet.Dit boek is door AI gegenereerd.