Ilse zat op de stoel bij het raam met haar jas nog aan; zo had ze de laatste maanden altijd gezeten, alsof ze zich er nooit helemaal thuis voelde. Beneden aan de trap lag één pantoffel, en niemand raapte hem op zonder erbij na te denken wat dat betekende.Mihail dacht aan een garage aan de rand van een stad die hij nauwelijks nog kende. Costel dacht aan een groene deur en een put waarvan hij niet meer wist aan welke kant hij stond. Dorota belde elke zondag met een verhaal dat steeds moeilijker vol te houden was. En boven op de kast, achter tralies, zat een grijze vogel die alles onthield wat niemand hardop wilde zeggen — een gesprek in de gang, een naam die niemand meer noemde, het geluid van een val die niemand had zien gebeuren.Terwijl het huis aan de Keizerstraat wordt leeggehaald, kamer voor kamer, blijft er één stem over die niet zwijgt. De vraag is niet meer wie het huis krijgt. De vraag is wie het nog langer uithoudt te luisteren.Dit boek is door AI gegenereerd.