Onder de moskeetrap staat elke ochtend om tien over zes hetzelfde bakje klaar: rijst van gisteren, een restje kip, een lepel yoghurt tegen de dorst. Nesrin zet het neer voor een kat die van niemand is en van iedereen — ze eet bij de kerk, bij de voetbalkantine, bij Karim, die haar stiekem een naam heeft gegeven en een schuilplaats zoekt zolang niemand het ziet. Achter de kantine hangt een muur vol teamfoto's die niemand meer aandurft te poetsen zonder aan een jongen te denken die er niet meer bij hoort. Er wordt gefluisterd over een verkoop, een sloop, een nieuw gebouw ergens anders, en niemand zegt hardop wat iedereen al weet. Als op een zwoele avond alles samenkomt — moskee, kerk, club, één laatste feest voor het pand verdwijnt — valt er een woord dat niet meer teruggenomen kan worden, en rent er iets weg tussen de tafels door dat niemand meer terugroept.Dit boek is door AI gegenereerd.