In En toch ging ik door eindigde het verhaal op het moment dat Edy Marron onder narcose werd gebracht voor een grote operatie aan een reusceltumor in zijn linkerbeen. Maar daarmee was het verhaal niet voorbij. In En toch was het niet voorbij vertelt Edy wat daarna gebeurde. Eén operatie groeide uit tot een jarenlang medisch traject met terugkerende tumoren, meerdere operaties, biopsieën, ziekenhuisopnames en controles. Steeds opnieuw moest hij herstellen en leren vertrouwen op zijn been, terwijl dezelfde vraag bleef terugkomen: komt de tumor opnieuw terug? De gevolgen waren niet alleen lichamelijk. Jaren van pijn, angst en onzekerheid lieten ook psychisch hun sporen na. Uiteindelijk volgde een langdurig behandeltraject en werd PTSS vastgesteld. Inmiddels is de kans op een nieuw recidief kleiner geworden, maar voorbij voelt het nog steeds niet. Dagelijkse pijn, artrose en het vooruitzicht op een mogelijke prothese blijven onderdeel van zijn leven. Een persoonlijk en waargebeurd verhaal over angst, volhouden en leven met wat een ziekte achterlaat.