Mensen met autisme wordt vaak verweten dat ze zich minder goed inleven en eerder systematiseren. Ze denken in systemen, zien verbanden en zoeken naar oplossingen. De sleutel tot een nieuwe wereld is, naar mijn mening, universele empathie. Dit concept overstijgt de beperkte empathie die zich richt op de directe omgeving en benut juist het systematisch denken dat kenmerkend is voor neurodivergente mensen. Universele empathie betekent je betrokken voelen bij alle mensen, de gehele planeet en al het leven daarop. Mensen met autismekenmerken kunnen hierin een bijzondere rol spelen. Zij kunnen de beperkte empathie overstijgen en de weg inslaan naar universele empathie, waarbij ze anderen mobiliseren. Universele empathie omvat respect voor andere meningen, het niet schaden van leefomgevingen, het streven naar hulpvaardigheid en oog hebben voor het evenwicht tussen wat de aarde aankan en de uitputting van onze bronnen. Het zal een grote uitdaging zijn om hiervoor samenwerking te vinden.