Vincent van Gogh (1853-1890) vond ‘iets groots, iets oneindigs’ in veel dingen. In de sterrenhemel, die hem altijd aan het dromen zette. Maar evengoed in de oogjes van een klein kind. Hij hoorde het in muziek en vogelzang, zag het in oude mensen op de drempel van de dood. Maar ook in de zaaier en de maaier. En vooral in de zon, het licht van ‘Iets daarboven’. Wat hij niet in woorden kon uitdrukken, dat kon misschien wel in beelden worden opgeroepen. Zo werd hij kunstenaar, vijf jaar in Nederland en vijf jaar in Frankrijk. En zo spreekt hij nog tot ons, in zijn beelden en in zijn woorden, over het leven in al zijn facetten. Over wat zin geeft aan dit bestaan, dwars door onheil en verdriet heen. En over dat grootse, over het mysterie, waarvoor hij steeds minder woorden kon vinden. Maar waar hij wel kleur aan kon geven. Wat kunnen wij, zinzoekers van vandaag, van hem leren? Daar gaat dit boek over.