Wat kan een archipel ons leren over verbindingen die niet in versmelting en afgedwongen transparantie uitmonden? Édouard Glissant (1928-2011), denker en schrijver uit Martinique, nodigt ons uit om de wereld te zien als een web van eilanden die met elkaar in relatie staan. Zijn filosofie ontspringt aan de geschiedenis van slavernij en kolonialisme en toont hoe identiteiten nooit vaststaan, talen elkaar overlappen en ondoorzichtigheid niet als een tekortkoming, maar als een recht kan worden gezien. In deze wereld vol fragmentatie en complexiteit is het niet nodig alles volledig te begrijpen om toch verbindingen aan te gaan. Dit themanummer brengt vier essays samen die Glissants archipel-denken (pensée archipélique) vanuit verschillende invalshoeken belichten. Martijn Boven onderzoekt zijn poëtica van wederzijdse ondoorzichtigheid als een alternatief voor de dominante hermeneutiek van transparantie, aan de hand van het werk van William Faulkner. Divya Nadkarni analyseert de zee als paradoxaal archief en non-geschiedenis, en bekritiseert de hedendaagse logistiek als voortzetting van imperialistische controle. Birgit Kaiser en Tom van Bunnik bieden een ec(h)okritische lezing van Glissants poëzie, waarin de geografie van Martinique een levende rol speelt in de vorming van het lyrisch subject. Tenslotte brengt Jesse Havinga Glissants denken in dialoog met psychoanalytische inzichten over dwalen en culturele verbondenheid bij migratie. Het nummer laat zien dat Glissants denken niet alleen een unieke bijdrage levert aan het postkoloniale discours, maar ook urgente vragen oproept over identiteit, geschiedenis en relatie in onze geglobaliseerde en gefragmenteerde wereld. Zijn archipel-denken daagt ons uit om verbondenheid te herdenken zonder reductie, om ondoorzichtigheid te omarmen als ruimte voor vrijheid, en om dwalen te zien als een creatieve strategie in tijden van onzekerheid. Daarmee blijft zijn werk van onverminderde relevantie voor hedendaagse filosofie en cultuurkritiek.