Marijke wast honderdtwaalf kopjes af na de crematie van haar vader, omdat er in dit huis nooit iemand is geweest die dat deed. Ze doet ook de post, de was, de bonnen — dertig jaar lang heeft zij bepaald wat haar vader wel en niet te zien kreeg. Nu zitten ze weer aan dezelfde tafel: Ans, die twintig jaar voor hem zorgde en denkt recht te hebben op het huis; Diny, de schoonmoeder die nooit meer wegging uit de logeerkamer; en Ruben, die twintig jaar wegbleef en nu terugkomt met een sleutel die hij nooit heeft ingeleverd. Boven het water ligt de veerstoep, waar straks geen pont meer aanlegt en waar drie generaties geheimen liggen opgestapeld als vaarschema's in een la. Iedereen rekent, iedereen zwijgt, en iedereen weet iets wat de ander niet mag weten. Marijke telt het allemaal, ordent het, legt het weg — maar wat je jarenlang wegstopt in een kast, komt met evenveel gemak weer naar buiten als een blouse die niet past.Dit boek is door AI gegenereerd.