Deze bundel is een verzameling korte gedichten en poëtische prozateksten die samen een innerlijk landschap vormen. Nacht en dag, stilte en beweging, liefde en gemis wisselen elkaar af in teksten die niet willen verklaren, maar laten voelen. De natuur, de seizoenen, de sterrenhemel en de tijd fungeren als spiegels van het menselijk bestaan. De gedichten zijn compact en open, de prozateksten beschrijvend en dromerig. Samen vormen zij een ritme waarin herinneringen, verlangens en observaties zich voorzichtig ontvouwen. Wat gezegd wordt, staat naast wat verzwegen blijft; juist in die ruimte ontstaat betekenis. Deze bundel nodigt de lezer uit tot vertraging. Tot aandachtig lezen, herlezen en mee bewegen met de beelden. Niet als een afgerond verhaal, maar als een reeks momenten waarin stilte, taal en verbeelding elkaar raken.