Wat drijft een levenslustige jonge vrouw te kiezen voor een leven als kloosterling? ‘Zo’n kap, zo braaf, zo onnoemelijk saai…’ En hoe houdt zij dit leven vol zonder zichzelf ontrouw te worden? Ans Paauw (*1934 Haarlem) trad in haar jonge jaren niet zonder twijfels toe tot de congregatie van de Zusters van Barmhartigheid. Een halve eeuw later maakt zij er nog altijd deel van uit. Sinds jaar en dag kent iedereen in haar omgeving haar als zuster Paula. Ze koos die naam uit een gevoel van verwantschap met Paulus, de dertiende apostel: ‘een onooglijk, klein mannetje met een goed stel hersens en een beetje recalcitrant. Als hij ergens voor stond, ging hij er helemaal voor.’ In dit levensverhaal vertelt zuster Paula hoe zij met vallen en opstaan op zoek bleef naar een plek waar zij zich samen met geestverwanten nuttig kon maken voor anderen, op een vglo-school, in een internaat, in het beroepsbegeleidend en vormingsonderwijs, in het vluchtelingenwerk, maar ook voor de dorpsgemeenschap van Eckelrade waarvan zij deel uitmaakt.