Bij het aangeven van mijn voornaam op 24 augustus 1947 werd door de Inheemse administrateur een foutje gemaakt. Blijkbaar sliste mijn vader na vier jaar als krijgsgevangene ‘rondgetoerd’ te hebben in de Archipel en Zuidoost-Azië . De man noteerde toen geen Charles, maar Charlef en zo is het gebleven. Het heeft bij aanhoudingen door de politie soms tot humoristische toestanden geleid: geboren in Tandjung Pandan op het tin-eiland Billiton, Nederlands-Indië , met ‘Europese’ voornaam Charlef en dito achternaam Brantz, was daar voor menig lokale vertegenwoordiger van de Hermandad te veel en dan kon ik ontsnappen aan een gevoelige ‘berisping’, terechtwijzing en eventueel een geldboete. Als tweede generatie Indische Nederlander ben ik opgegroeid en naar school gegaan – Lagere school, HBS (-B) en de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (HALO) - in Den Haag. Gewoond in het Zeeheldenkwartier bij het Vredespaleis en Moerwijk, aangeleund tegen Rijswijk, ben ik tot 1968 in Den Haag blijven hangen. Het was de tijd van straat-bendes, kerstbomen ‘rauzen’, Indorock, beat-bands en vooral voetballen. Voorbestemd om professioneel voetballer te worden, maar door omstandigheden toch gekozen voor het militaire beroep. Na ruim 37 jaar in diverse internationale en nationale commando, staf- en adviesfuncties de Krijgsmacht te land en ter zee als infanterist met toewijding te hebben ondersteund en gediend, was het tijdstip aangebroken om Defensie te verlaten en met Functioneel Leeftijdontslag (FLO) te gaan. Sindsdien heb ik mijn dagen onder meer gevuld met het beschrijven van mijn jeugd en de militaire periode van de KMA tot en met de laatste functie bij Striking Fleet Atlantic op de Naval Base in Norfolk (USA). Tussendoor honderden artikelen geschreven en bijgedragen aan boeken van anderen. Geen moment verveeld. De uitzending in 1995 naar Tuzla (moslim-gebied) in Noord-Bosnië, heeft mij vele lessen geleerd en ik heb er een groot aantal ervaringen opgedaan, die ook tijdens de uitzending van drie bataljons-rotaties en in het decennium tussen terugkeer van de missie en vertrek met FLO veel materiaal genereerden om dit uitgebreide onderzoeksverslag samen te stellen en eerder twee boeken te schrijven. Het volumineuze resultaat van 9 delen in vijf boeken, symboliseert de vele bronnen, (persoonlijke) ervaringen en vooral feiten die ik in zes maanden uitzending en de tien jaar daarna in mijn rugzak heb kunnen opbergen. Het leven kent hoogte– en dieptepunten en het is de kunst om het dagelijkse bestaan niet erdoor te laten sturen, maar ze spaarzaam te benoemen. Of ik daarin geslaagd ben, hangt af van het oordeel van mijn lezers en niet van fluisterverhalen in achterkamertjes, aan de bars van militaire messes of achter de luiken van Haagse panden. Of ik daarmee in staat ben om de gebruikelijke kijk op de val van de Safe Area Srebrenica een soms onthutsende draai te geven, is afhankelijk van kennis, inzicht, overzicht en de interesse of ervaringsachtergrond van de lezer. Daarom ligt het oordeel over de waarde van dit onderzoeksverslag na bijna 30 jaar in de handen van anderen.