"Iets een naam geven is vaak niet het begrijpen ervan, maar er een grafsteen op zetten." Dertig jaar lang hield u uw lantaarn bij de duisternis van anderen — maar hebt u het licht ooit op uzelf gericht? Die plek waar u zich heel voelde: was dat heelheid, of slechts leren de stemmen in uzelf niet te horen? Dit boek stelt geen diagnose. Het confronteert de man die de diagnoses stelde met wat hij onder zijn eigen namen begroef. De Denker zwijgt niet, de Begeerige krijgt nooit genoeg, en er is een derde stem die hij een leven lang heeft genegeerd — en tussen hen Selen, die herinnering, geweten of verleiding kan zijn. Wat hoort een mens wanneer hij ophoudt zichzelf gerust te stellen? Wanneer leerden we doofheid vrede te noemen, en stilte rust? De Spiegel van de Leegte richt zijn lantaarn op de smalle scheur tussen verlangen en instinct — en waarschuwt: wie daar durft te kijken, blijft nooit meer heel zoals voorheen.