Het manuscript is klaar. De oude man denkt dat zijn verhaal is voltooid. Dan stopt bij zijn bankje een bijzonder voertuig. De bestuurder heeft maar één been, maar spreekt vol levensmoed over vrijheid, verlies en verdergaan. Hun ontmoeting wordt het begin van een nieuw hoofdstuk. Vanaf zijn vertrouwde bankje boven het Limburgse Heuvelland kijkt de oude man naar een wereld die snel verandert. Oorlog, klimaat, technologie, de nasleep van de pandemie en lege kerken roepen indringende vragen op. Wat blijft er over wanneer vertrouwde zekerheden verdwijnen? Waar vinden mensen houvast? En hoe kunnen zij opnieuw naar elkaar leren luisteren? Tijdens ontmoetingen, herinneringen en verstilde gesprekken ontdekt de oude man dat wijsheid niet begint bij het kennen van alle antwoorden. Zij groeit wanneer een mens aandachtig kijkt, blijft luisteren en de verwondering niet verliest. Terwijl hij nadenkt over ouder worden, geloof en twijfel, verlies, liefde en de toekomst, wordt één inzicht steeds helderder: wij ondergaan de tijd niet alleen — wij zijn de tijden.