Waarom blijft de jeugdhulp falen als systeem, ondanks voortdurende hervormingen? Dit boek verschuift de focus van organisatie en capaciteit naar de onderliggende pedagogische logica’s die mee vormgeven hoe problemen, gezinnen en interventies begrepen worden. Het laat zien dat hulpverlening niet neutraal is, maar mee bepaalt wat we als een probleem zien en welke oplossingen mogelijk zijn. De (on)logica’s van de jeugdhulp pleit voor een constructieve pedagogie waarin relatie, aanwezigheid en gezamenlijke betekenisgeving centraal staan. Het roept op tot kritische reflectie en tot de ontwikkeling van een jeugdhulp die menselijke waardigheid echt ondersteunt.