Een jonge vrouw rent door het huis om aan haar partner te ontsnappen. Van ver bekeken lijkt het een spelletje, ze maken schijnbewegingen, stoten stoelen om. De vrouw vlucht de straat op. De man volgt haar in zijn auto, versnelt, stopt, versnelt opnieuw. Uiteindelijk geeft ze zich over en stapt bij hem in, vrijwillig. Als ik gehoorzaam krijg ik misschien nog een kans, denkt ze. ‘Die vrouw,’ schrijft Nathacha Appanah, ‘dat ben ik.’ De nacht in het hart is een reconstructie van drie verwoeste vrouwenlevens; drie gevallen van femicide. Een van die gevallen is dat van de schrijver zelf, een ‘potentiële femicide’, ware het niet dat Appanah zich net op tijd wist te ontworstelen. Ze beschrijft de familiestructuren, de taboes, de dynamieken in media en maatschappij. Zo legt ze minutieus het systeem van patriarchaal geweld bloot in alle lagen van de samenleving, van de culturele elite tot het arbeidersmilieu. Balancerend tussen woede en schaamte onderzoekt Appanah de verschillende vormen van dit verborgen geweld, wanneer de liefde verdrongen wordt door de donkere nacht.