De mobilisatiewinter, die van 1939/1940, muntte uit in strengheid en sneeuw. De koudste winter in meer dan een eeuw, gecombineerd met gevaarlijke ijzel begin januari, gevolgd door intense sneeuwval. Eind januari, begin februari kwam het tot grootschalige, heftige driftsneeuw op de nadering van een dooifront. Dit leidde begin februari tot onwaarschijnlijke taferelen van metershoge verstuivingen in West-Friesland en in het noordoosten van het land. De Waddeneilanden bleven wekenlang van de buitenwereld afgesloten. Dwars hierdoorheen bestond de dreiging van een Duitse inval. Het leger was gemobiliseerd en de Waterlinie geactiveerd. Die vroor prompt dicht, wat de verdediging compliceerde. Uiteindelijk bleken alle verdedigingsmaatregelen van geringe betekenis voor de overmacht en bruutheid van de Duitse inval, 10 mei 1940.