Theo telt de stoelen in De Klinker al vijfendertig jaar, ook al zijn er steeds minder mensen om erin te zetten. Ilse repeteert een stuk over de sluiting van de suikerfabriek, met verzonnen namen voor mensen die iedereen kent. Dan komt haar vader terug naar het dorp, met een bordje in de heg en iets in zijn borstzak dat hij liever voor zich houdt. Terwijl de gemeente rekent en de zaal leger wordt, blijkt iedereen zijn eigen versie te bewaren van wat er die winter precies is getekend, gezegd en verzwegen. Op het toneel wordt het verleden opnieuw opgevoerd voor een steeds kleiner publiek — en achter de coulissen blijkt niemand zich precies aan het script te houden. Wie heeft er destijds werkelijk zijn naam gezet onder die lijst, en wat doet dat nu met de mensen die zijn achtergebleven in een stad die zelf ook op het punt staat te verdwijnen?Dit boek is door AI gegenereerd.