Op het erf van de familie Boschkamp staat het busje al voor het hek voordat iemand goed en wel wakker is. Ada telt de inhoud van een weekendtas met de precisie van iemand die weet dat elk voorwerp op zijn plek moet liggen, wil de dag lukken. Wim, die naar een dagbesteding gebracht moet worden, vindt telkens een reden om niet in te stappen: een vergeten pet, een zoekgeraakte wekker, een koffer die nooit af raakt. Achter hen wacht een grijze papegaai in de bijkeuken, die met de stem van een dode man zinnen herhaalt die niemand hardop durft na te zeggen. Terwijl de koeien worden opgehaald en het erf leger wordt, blijkt iedereen op zijn eigen manier tijd te rekken – Toon met zijn kruiwagen, Nienke met haar riedeltjes, Ada met een telefoon die ze wegdrukt zonder op te nemen. Ergens tussen de emmers, de kalenders en de doorgestreepte data ligt een beslissing die genomen moet worden, door iemand, over iets dat niemand hardop wil benoemen.Dit boek is door AI gegenereerd.