Marieke bezorgt al jaren de post bij het klooster aan de dijk, waar generaties vluchtelingen wachten op brieven die hun leven kunnen kantelen. Op een snikhete dag in 2004 houdt ze één envelop achter — voor een vrouw en haar tienjarige zoon, die haar de namen op de bussen voorleest en haar helpt als niemand anders dat doet. Drie dagen later is hun kamer leeg, het matras opgerold tegen de muur, en niemand vertelt haar waarheen. Twintig jaar later staat er een man bij de rolcontainers op haar te wachten. Hij noemt haar naam alsof hij hem van een lijstje heeft afgelezen. Hij herinnert zich een trap, een tegelvloer die koud bleef in de hitte, en een zin die hij als kind tegen iemand met een klembord heeft gezegd — een zin waarvan hij nooit heeft geweten wat die heeft aangericht. Marieke rijdt nog altijd dezelfde route. De bussen hangen er nog, met nieuwe namen over de oude stroken tape.Dit boek is door AI gegenereerd.