Elke ochtend om tien over acht duwt Herman de post door dezelfde koperen brievenbus, met zijn duim tegen de klep zodat er niets breekt. Vijfentwintig jaar lang heeft hij dit gebouw alleen van de zijkant gezien, tot er op een dinsdag een rouwkaart tussen de bundels zit met een naam die hij niet had willen lezen. Hij stopt hem in zijn jaszak in plaats van in de gleuf, en vanaf dat moment lukt het hem niet meer om door te fietsen.Binnen, tussen de koffiekannen en de rouwregisters, houdt Willemijn het uitvaartcentrum draaiende zoals ze dat al tweeëntwintig jaar doet: met precieze gebaren, korte zinnen en een stilzwijgen dat iedereen in stand houdt, ook over Cor, die 's avonds dezelfde auto poetst en overdag steeds vaker moet gaan zitten.Als Herman op een ochtend de deur door stapt in plaats van verder te fietsen, verschuift er iets dat niemand had voorzien. Wat je jarenlang niet ziet, hoeft niet te betekenen dat het er niet is geweest.Dit boek is door AI gegenereerd.