‘Herinneringen’ Tramlijn acht, ‘wacht’ in de volksmond, werd om redenen van piëteit vervangen door lijn elf. Die volgde hetzelfde traject: van het Centraal Station naar het Weesperplein. Vol spanning stond je op de Antoniessluis te kijken als die enkele motorwagen vanaf de Nieuwmarkt aan kwam hobbelen door de Breestraat. Met een scherpe slinger naar rechts ging het voorzichtig richting Waterlooplein: ‘Als het nu iets te hard zou gaan’, dacht je, ‘dan kon die ook zomaar in het water van de Zwanenburgwal terechtkomen.’ Het is nooit gebeurd. Op het plein was van alles te koop. Een koperen oliehanglamp. Een staaf scheerzeep aangeprezen door de standwerker: ‘één en de tweede gratis!’ Niks nieuws dus! Je kon een gebruikt kunstgebit passen en een ziekenfondsbrilletje. Een stapel eikenhout werd verkocht voor een heus compleet 19^e-eeuws kabinet; de koopman bracht het op zijn bakfiets voor negen tientjes thuis én hij had gelijk, het was compleet en staat nog steeds. Het Autokerkhof van Jack Maandag had een brandweerauto te koop én een betonmolen, maar was ook goed voor een paar nog net niet versleten banden. Het plein was dé openlucht kringloopwinkel tot de jaren 1960. Er is niets van over. Achter iedere idylle gaat een cynische werkelijkheid schuil. Hier en in de directe omgeving meer dan waar ook. Daar was het verleden van de wel heel wrange ‘kesause mangelen; van het Tip-Top theater dat nog half overeind stond op de hoek van de Uilenburgersteeg, het zuur van Zwaaf in de Houttuinen, het Jonas Daniël Meijerplein met de potige Dokwerker, die eigenlijk een fragile trambestuurder had moeten zijn en de ‘Wasepergasse’, waar weliswaar in het echt geen ‘gras groeide’, maar die toen wel heel erg stil was. Dan is er tot slot van dit stukje de Snoge waar de smalle Rapenburgerstraat, het pittoreske Markenpleintje, de Jodenbreestraat, de Joden Houttuinen en de Muiderstraat samenkwamen. Daarvoor in de plaats is er een onoverzichtelijke vlakte met een verkeersinfarct gekomen. Het Waterlooplein, de Houtstraten en de Zwanenburgerstraat worden versierd met een ‘koekdoos’, een stadskantoor, in plaats van het echte stadhuis op de Dam. Deze herinneringen en nog veel meer liggen ten grondslag aan de bijzondere belangstelling voor de Amsterdams-Joodse geschiedenis. Het ‘Onvoltooid verleden te voet in woord en beeld’ wil laten zien en vertelt hoe het was, wat er was, wat er nog is. De uitgezette route is niet in een ‘uurtje’ te doen en al helemaal niet als je met het verhaal in de hand stil staat om je in te beelden, hoe de mensen daar leefden, of wat er is gebeurd. De geschiedenis kan niet worden gekeerd, maar beleefd.