Elke zomer zet Ton dezelfde tent op, veertig keer al, met dezelfde handen die inmiddels niet meer helemaal doen wat hij vraagt. Jonas wil die tent overnemen, wil eindelijk gezien worden als meer dan de jongen die tijdelijk in de bootloods slaapt. En dan is er de brief van het waterschap: de dijk moet verzwaard, de loods moet weg, en niemand durft te zeggen wat dat betekent voor een club die al veertig jaar buitendijks leeft van kratten bier, gestempelde bonnen en stilzwijgen. Wieke, die voor de gemeente werkt, weet meer dan ze zegt. Marga telt geld dat er niet meer is. Op vergaderingen wordt gestemd over dingen die al besloten zijn, en niemand vraagt wat er met Ton gebeurt als de tent van hem wordt afgepakt zoals zijn arm hem in de steek laat. Terwijl de zomer doortikt naar de kermis, staat iedereen aan dezelfde damwand te wachten op het moment dat het water echt komt.Dit boek is door AI gegenereerd.