De Bṛhadāraṇyaka Upaniṣad ("Grote Woud-openbaring") is de oudste, omvangrijkste en filosofisch meest radicale Upanishad. De tekst vormt het absolute fundament van de Advaita Vedānta. Centraal staat de radicale non-dualiteit: de identiteit van het individuele Zelf (Ᾱtman) en de kosmische Werkelijkheid (Brahman). Bekende passages zijn de dialogen van wijsgeer Yājñavalkya met Maitreyī en Gārgī, en de diepe definitie van het Zelf als neti, neti ("niet dit, niet dat") — het overstijgen van elke objectivering. Het monumentale commentaar (bhāṣya) van Śaṅkara op deze Upaniṣad is zijn meest diepgaande en omvangrijke exegese. Het geldt in de traditie als zijn meesterwerk. Śaṅkara deconstrueert hierin rigoureus het ritualisme (pūrva-mīmāṃsā) en bewijst dat rituelen en actie (karma) onmogelijk tot bevrijding (mokṣa) kunnen leiden. Bevrijding is voor Śaṅkara geen resultaat van een handeling, maar de directe realisatie van de reeds aanwezige, onveranderlijke aard van het Zelf. Zijn commentaar is een vlijmscherpe, epistemologische gids die de zoeker dwingt de Getuige (Sākṣin) te isoleren van de objectenwereld.