Het fort van Breendonk, een lapje grond van nog geen 16 hectare tussen Antwerpen en Brussel, behoort tot de meest beladen plekken uit de Belgische geschiedenis. In de collectieve herinnering staat de site vooral synoniem met de Tweede Wereldoorlog. Tussen 1940 en 1944 bouwt de bezetter Breendonk uit tot een doorgangskamp voor verzetslui, politieke tegenstanders en Joden. Meer dan 3600 gevangenen maken kennis met wat de geschiedenis zal ingaan als ‘de hel van Breendonk’. Toch is Breendonk meer dan de gruwel van de Duitse bezetting. In oktober 1914 al werd het fort zwaar beschoten door de Duitse artillerie en in mei 1940 bood het onderdak aan Leopold III en zijn Groot Hoofdkwartier van het Belgisch Leger. Na de bevrijding werd Breendonk opnieuw een gevangenenkamp, wanneer zowel het verzet als de Belgische Staat er echte of vermeende collaborateurs naartoe bracht’. In Breendonk: Een nieuwe geschiedenis schetst Dimitri Roden voor het eerst een volledig beeld van deze uitzonderlijke plek, van bouw in 1906 tot de oprichting van het Nationaal Gedenkteken in 1947. Op basis van diepgaand onderzoek en nooit eerder geraadpleegde archiefdocumenten scheidt hij mythe van realiteit.