Sanne komt terug in het dorp om op de basisschool in te vallen, precies in de week dat de kermis wordt opgebouwd op het plein achter de gymzaal. De vloer heeft nog dezelfde lijnen als toen zij hier zelf als kind speelde, en het hek naar het water staat er nog, een beetje verderop, een beetje anders geverfd. Niemand zegt hardop waarom ze eigenlijk is teruggekomen, maar de jongen die elke pauze naar dat hek trekt, de vrouw die haar op de opvang inwerkt en te veel weet, de kermisexploitant die precies telt hoeveel meter het is van zijn kassa tot het water — ze brengen haar allemaal terug naar dezelfde avond, tweeëntwintig jaar geleden, toen de botsauto's draaiden en er ineens een kind te weinig was. Haar moeder praat over gordijnen en kip aan het spit, en houdt iets vast waarvan Sanne niet weet of ze het wil loslaten. Terwijl de kermis weer opbouwt, in dezelfde volgorde als elk jaar, probeert Sanne een stilte te breken die het dorp jarenlang zorgvuldig heeft opgehouden.Dit boek is door AI gegenereerd.