Op de eerste verdieping van De Bongerd staat de koffie op zoals hij al twaalf jaar op staat, en een deur verder ligt Herman Bosscha op zijn nachtkastje te wachten op iemand die zijn bril komt brengen. Er wordt een vlaai gesneden in zestien stukken voor twintig mensen, er wordt genoteerd wie wat zei, en er ligt een map met een elastiek eromheen die niemand hardop wil openen.Ria wil blijven wonen waar ze woont. Marijke wil weten wat er op een bepaalde dinsdag in oktober is gebeurd, en Corrie houdt jassen vast op een bankje voor een rechtszaal omdat er nu eenmaal een haak ontbreekt. Tussen theedoeken, vergaderstukken en appjes over krokussen en dakgoten schuift een familie langzaam uit elkaar, met de beleefdheid die je alleen bewaart voor mensen met wie je nog lang moet blijven omgaan.Niemand tilt zijn stem op. Niemand slaat een deur dicht. Maar aan het eind van de gang staat een deur op een kier, en de vraag wie daar straks doorheen mag, wordt met elke kop koffie die wordt ingeschonken iets dringender.Dit boek is door AI gegenereerd.