Elke ochtend om zeven uur gaat de deur van zwembad De Kolk open, en Wies staat er dan al, met haar tas tegen zich aan, wachtend tot ze de rij mag binnenlopen in de volgorde die ze allang uit haar hoofd kent. Ze telt baantjes, ze telt stemmen door de tussenschotten heen, ze weet aan het geluid van voeten wie er langsloopt zonder dat ze een gezicht heeft gezien. Tussen de vaste zwemmers hangt een stilzwijgende orde, tot Wies iets ziet bij het fietsenrek dat niemand hardop wil benoemen: een hond die te lang vasthoudt, een mouw die openligt, een vrouw die er niets over zegt en gewoon haar baantjes zwemt. Terwijl om haar heen volwassenen zwijgen, ruilen, wegkijken en beslissen wat 'bijzonderheden' waard is om op te schrijven, moet Wies uitvinden wat ze zelf gelooft, en wat ze doet met wat ze weet. Het bad staat op instorten, de ochtenden lopen ten einde, en er is nog één blad in het schrift dat leeg is.Dit boek is door AI gegenereerd.