Aan het lange tafeltje bij de kachel zit iedereen waar hij altijd zit. Aan de bar staan de mannen die niet dansen maar het wel zouden kunnen. En bij het raam, met haar rug naar de parkeerplaats, zit Zus Hofstee – haar koffie voor zich, ongedronken, zoals ze dat al zestig zondagen doet, of is het zestig jaar. Geert Wolters danst de straat af, netjes op volgorde, één vrouw per nummer, tot hij op een middag bij het raam blijft staan. Herman Aleven, verpleger, komt "even binnenwippen voor de sfeer" en staat er om vier uur nog, met een koffie die hij nooit opdrinkt en een blik die telkens dezelfde kant op gaat. Iedereen in deze zaal weet iets, of denkt dat te weten. Mevrouw Beumer, die de nekken van heel Beckum kent, kan aan een halsader zien wat een dokter niet ziet.Dit boek is door AI gegenereerd.