België heeft een slavernijverleden. Of beter: de Zuidelijke Nederlanden, zoals onze provincies tijdens de vroegmoderne tijd heetten. In tegenstelling tot Frankrijk, Groot-Brittannië en de Nederlandse Republiek verwierf ons land nooit een kolonie aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Het stichtte geen gecharterde compagnieën zoals zijn buurlanden. Compleet losgekoppeld van het Europese kolonisatieproces, zo lijkt het. Maar wie verder durft te kijken dan de meest flagrante verschijningsvormen van dat proces, krijgt een ander beeld.    De Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog stortte de wereldhandel tussen 1775 en 1783 in chaos. Met slim beleid en het nodige geopolitieke geluk wisten de Zuidelijke Nederlanden zich buiten het conflict te manoeuvreren. De ondernemers van het land kregen plots een ongeziene kans in de schoot geworpen om voorbij de einder te kijken voor hun handel. Een van hen was de schatrijke Brusselse bankier Frederik Romberg. Met zijn Gentse dochterbedrijf besliste hij om deel te nemen aan de trans-Atlantische slavenhandel. De schepen van de handelaar reisden van Oostende naar West-Afrika. Ze dwongen er duizenden mannen, vrouwen en kinderen aan boord en brachten hen naar Havana. Met zijn project verbond Romberg talloze Vlaamse investeerders, ambachtslieden, matrozen en hun gezinnen—bewust of onbewust—met het meedogenloze Atlantische plantagesysteem.  Het verhaal van Romberg en de slavenhandel vanuit Oostende legt een onbekend stukje (voor)geschiedenis van het Belgische kolonialisme bloot. Het toont dat de Zuidelijke Nederlanden geenszins losgekoppeld waren van het Atlantische slavernijstelsel — en dat spitsvondige ondernemers, zodra ze de kans kregen, er naar hartenlust aan meededen.'