‘Waar lopen ze toch naartoe?’ Die vraag stel ik mezelf vaak als ik van achter het stuur in mijn vrachtwagen mensen met grote rugzakken zie lopen. Het lijkt me prachtig om zo de vrijheid tegemoet te lopen. Maar een chauffeur zoals ik loopt weinig, dus mijn conditie laat te wensen over. Daarbij ben ik van het jaar 1952 dus… Mijn lichaam besloot dat het anders moest. Op mijn 64e moest ik na een operatie aan mijn been opnieuw leren lopen. Eerst tot de hoek van de straat, daarna een blokje om. Op 8 mei 2022 nam ik een besluit dat niemand zag aankomen, en vertrok met 17 kilo op mijn rug naar Santiago de Compostella. Meer dan 100 dagen onderweg, vol uitdagingen, ontmoetingen en de vraag of ik mijn tentje in de tuin mag opzetten. In dit dagboek vertel ik eerlijk, spontaan en met een knipoog over mijn avontuur. Inclusief alle reacties van de lezers van mijn blog die me onderweg volgden.