Wanneer de zeventienjarige An Marchal en haar vriendin spoorloos verdwijnen, belandt Paul Marchal in een nachtmerrie die al snel uitgroeit tot een nationale crisis. Vastberaden om zijn dochter terug te vinden, schakelt hij de media in. Voor sommigen wordt hij een spreekbuis, voor anderen komt hij te vaak in beeld. Toch weigert Marchal te zwijgen. Hij wordt een van de gezichten van de Witte Mars, waarbij in oktober 1996 meer dan 300.000 mensen de straat op gaan als een collectieve vuist tegen het falen van justitie. Wat volgt, is een jarenlange strijd waarin rouw en engagement onlosmakelijk met elkaar verbonden raken, te midden van aanhoudende oordelen van buitenaf. Dertig jaar later vindt Marchal het tijd om zijn eigen verhaal te vertellen. Op basis van dagboeknotities die hij sinds 1995 bijhoudt, brengt hij een indringend relaas over verlies, publieke kritiek en de strijd voor rechtvaardigheid. Tegelijk roept hij op om ook vandaag waakzaam te blijven. Want de Witte Mars was een kantelmoment, maar het werk is nog lang niet af.