‘De dood is niet het einde’ waren de woorden die mijn moeder liefdevol tegen mij sprak. Ik kan ze nog altijd horen en ze hebben mijn leven een andere dimensie gegeven. Alsof er een sluier is opgelicht. Ik was net arts geworden en ging door een moeilijke periode. Mijn vriend Paul was volkomen onverwachts overleden nadat hij was aangereden door een dronken automobilist. Het was op dezelfde dag dat hij zijn artsenbul kreeg. Het bracht mij in een crisis. Nog niet eerder had ik zo direct te maken gehad met ziekte of dood. Voorheen was ik hier altijd op een rationele, wetenschappelijke wijze mee om gegaan. Maar dat ging nu niet meer. Sterke emoties van angst, verdriet, boosheid en schuld gierden door mij heen. Ik dacht ook enorm veel na over de zin van het leven. Zonder er veel wijzer van te worden overigens. Het was in deze tijd dat ik intense, lucide dromen kreeg. En daarin kwam mijn moeder naar mij toe en gaf mij de heling die ik zocht. Het was het begin van een volledige omslag in mijn leven. ‘De dood is niet het einde’ is het kernpunt van spiritualiteit. Het leven krijgt een immense verruiming als je kunt gaan leven vanuit dit bewustzijn. Als je wezenlijk beseft dat de wereld niet alleen maar bestaat uit materie, maar daarnaast ook uit meerdere dimensies en velden van energie, maakt dit het mogelijk om tot verbinding te komen met jouw ziel. En dit opent de deur naar een leven vanuit een volstrekt andere dimensie. Zo weet ik uit eigen ervaring. Het maakt het mogelijk om bezield in het leven te gaan staan. Om te gaan leven in een wereld die leeft en zin heeft en die bruisend op jou afkomt in al haar hoedanigheden. Een wereld vol hoop, troost, liefde en compassie.