Een vrouw aan zee staat op uit de branding en verandert de wereld. Iemand nadert langs de weg van de wil op zijn wieken van licht. De doodzieke Jarman bouwt langs de barre kust een tuin rond zijn Prospect Cottage. En telkens vragen we de wolven ons te hoeden. Adoratie beschrijft een bereidheid. Nauwgezet kiest Jacob Groot zijn intimi. De natuur wordt bijvoorbeeld een beroemde geliefde genoemd. Hoe ver zijn we dan gekomen? Want de ontferming is nog jong, en vraagt om een eredienst. Zinnelijk is de toon ervan, opstandig het betoog, lichtend de grondslag. Jacob Groot schrijft gedichten, romans en essays. In 2012 ontving hij de A. Roland Holstprijs voor poëzie. Zijn meest recente bundels zijn Verlies me Niet (2018) en Lichttabletten (2023). Zijn werk is ‘een hymne op de overweldigende aanwezigheid van het omringende’ genoemd, en ‘van een schaamteloze taalschoonheid’. Over Verlies Me Niet ‘Een obsessief, hartstochtelijk en filosofisch boek, met gedichten die je terugwerpen op jezelf.’ De Groene Amsterdammer Over Lichttabletten ‘Groot is een soort ziener.’ Trouw