Als vrijwilliger Wim op een winterochtend zuster Agnes dood aantreft in haar kloostercel, staat er in de hoek een grijze papegaai al vijftig jaar te wachten om iets te zeggen. Idris, zestien en alleen in het asielzoekerscentrum dat het klooster nu bewoont, is de enige die het beest voert, en de enige die luistert wanneer het een naam prevelt die niemand kan plaatsen. Terwijl locatiemanager Marieke formulieren invult voor een gebouw dat officieel geen thuis mag heten, en Amara wacht op een brief die haar leven in twee kan delen, wordt duidelijk dat de vogel iets herhaalt dat een oude vrouw hem decennialang influisterde. Wim, die zelf ooit als jongen in deze gangen sliep, weet meer dan hij zegt. Wat er destijds gebeurde ligt begraven onder een taal van gebeden en gewoontes — totdat een kind met een telefoon besluit mee te luisteren. Sommige muren houden niet alleen mensen tegen, maar ook geluid.Dit boek is door AI gegenereerd.