Als haar moeder dement wordt, gebeurt waar Elisabeth al bang voor was: ze voelt zich verplicht voor haar moeder te zorgen. Dit gebeurt niet van harte, want Elisabeth en haar moeder hebben niet echt een warme band en bovendien heeft ze een gezin en werk. Met vallen en opstaan vecht ze zich door een paar zware jaren heen – jaren van machteloosheid, wanhoop, verdriet en woede maar soms ook van opluchting, verwondering en de slappe lach. Alsof de confrontatie met haar demente moeder nog niet genoeg is, bezorgt de zorgbureaucratie haar geregeld slapeloze nachten. Een rauw en eerlijk verslag van een meedogenloze strijd die alleen de schrijfster overleeft.