In de zomer van mijn zestigste liep ik de Camino Primitivo van Oviedo naar Santiago, de wilde planten langs het pad als stille metgezellen. Weegbree tegen blaren, tijm langs de berm, een handvol kruiden die ik onderweg leerde herkennen, het werd mijn gezelschap op dagen dat de stilte harder sprak dan woorden. Dit is geen gids en geen prestatietocht, maar het verhaal van een pad dat me terugbracht bij mezelf: naar wat ik onderweg vond, plukte en losliet. 350 kilometer, een paar voeten, en vriendschappen die groeiden bij elke kilometer.