Elke nacht klapt Nezha de stoel bij de schuifdeur open, omdat ze er het laatst bij is gekomen. Voorin zit Hssain, die deze weg al rijdt sinds voor haar geboorte en die op een natte rijbaan langzamer gaat dan de auto's achter hem verdragen.Aan de inpaktafel vertelt zijn dochter haar wat thuis nooit gezegd wordt: dat hij de belijning niet meer ziet als het regent. Zeg er wat van, vraagt ze. Maar Nezha zit achterin, bij de deur, en ziet alleen zijn achterhoofd.Op de keukentafel liggen haar armbanden naast de weegschaal. Haar moeder houdt er haar hand boven zonder ze aan te raken en zegt dat goud geen geld is, dat het haar naam is. In het portiervak van een bus ligt een leeg schrift.Dit boek is door AI gegenereerd.