Soms breekt het leven je open op een manier die je nooit had kunnen voorzien. In die breuk ontstaat onverwachte helderheid – precies daar begint De Stille Sloopkogel. Tine Beun-Hermans (1968) vertelt haar waargebeurde verhaal over leven met Multiple System Atrophy (MSA), een zeldzame en ongeneeslijke neurologische aandoening die haar lichaam langzaam tot stilstand brengt. Toch blijft haar verhaal licht en menselijk, met momenten die adempauze geven in alles wat schuurt. Ze laat zien hoe narcistisch misbruik jarenlang stil en onzichtbaar haar leven ontwrichtte. De inzichten van Iris Koops, haar boeken en de informatie op de website Het Verdwenen Zelf, gaven woorden aan wat zo lang verborgen bleef. Alles bereikt een hartverscheurend dieptepunt wanneer Tine haar 24-jarige zoon verliest en door narcistische beïnvloeding zelfs wordt uitgesloten van zijn uitvaart. Het verlies trof haar ziel, lang voordat haar lichaam het begaf. Met een open hart schrijft Tine over bewustwording, heling en de liefde die blijft, zelfs wanneer alles om je heen wegvalt. De Stille Sloopkogel is geen boek dat blijft hangen in pijn, maar een gelaagde, spirituele reis naar waarheid, zachtheid en betekenis in een lichaam dat langzaam loslaat. Haar woorden zijn eerlijk, warm en soms rauw, gedragen door het besef dat het leven meer is dan wat ons overkomt. Omdat er nog zo weinig bekend is over MSA, gaat een deel van de opbrengst van dit boek naar wetenschappelijk onderzoek. Niet uit hoop op wonderen, maar uit vertrouwen in de mensen die elke dag zoeken naar antwoorden, verlichting en een beetje meer toekomst. Voor iedereen die te maken heeft met narcisme, rouw, verlies of een ongeneeslijke ziekte. Voor wie voelt dat elke crisis een uitnodiging kan zijn om dichter bij jezelf te komen. Een ontroerend en hoopvol boek over loslaten, thuiskomen en de stille kracht van waarheid.