Wemke zet de auto half op de stoep en laat hem lopen, want als ze hem uitzet start hij niet meer. Verder dan de tegels komt ze niet. Daar staat ook Lysbeth, die naar binnen moet voordat de bel gaat en dat elke ochtend uitstelt. Zo begint het, bij een hek met een baksteen ertegen, hun gezicht half naar de weg.Er komen winters met ijs en winters waarin het bij praten blijft. De kinderen worden groot en steken het plein alleen over. Op een ochtend legt Wemke de hand van haar zoon in de hand van de ander, hoort ja, en rijdt door naar haar dienst. Wat er die dag misgaat is niet erg. Dat het nooit wordt gezegd, blijft liggen.Jaren later laat het dorp zijn eigen geschiedenis drukken. Wemke schrijft op wat er die ochtend bij het hek gebeurd is. Een ander heeft een rode pen.Dit boek is door AI gegenereerd.