Symeon de Nieuwe Theoloog (949–1022) behoort tot de grote mystieke stemmen van het oosterse christendom. In zijn catechesen spreekt hij met opmerkelijke openhartigheid over zijn weg naar God: een weg van verlangen en verlichting, maar ook van twijfel, weerstand, vallen en opstaan. Voor Symeon is ware kennis van God niet in de eerste plaats kennis uit boeken. Zij ontstaat in de persoonlijke ontmoeting met de Levende, wanneer het hart zich opent en de mens wordt omgevormd door goddelijke genade. Het licht dat hij beschrijft is geen fraaie beeldspraak, maar een doorleefde werkelijkheid: de ervaring dat Christus in de mens aanwezig komt en liefde wekt die verder reikt dan eigen voorkeuren en grenzen. Juist daarin schuilt de blijvende kracht van deze eeuwenoude teksten. Mystieke vereniging is volgens Symeon niet voorbehouden aan enkele uitzonderlijke heiligen. Iedere gelovige wordt uitgenodigd tot innerlijke zuivering, aandacht voor het geweten, gebed en groei in liefde. De weg is veeleisend, maar leidt naar vreugde, vrede en een vernieuwde verbondenheid met anderen. Deze uitgave brengt de catechesen van een bevlogen abt, geestelijk leidsman en hervormer opnieuw binnen het bereik van Nederlandstalige lezers. Zijn woorden openen een dieptedimensie die niet alleen betekenis geeft aan het monastieke leven, maar aan het leven van ieder mens. Wie zich aan Symeon toevertrouwt, ontmoet een gids die aanspoort niet te wachten op een verre toekomst, maar nu al te zoeken naar het licht dat in de duisternis kan opgaan. Een boek voor zoekers die verlangen naar een geloof dat ervaren en geleefd wordt.