'Drie vertellingen' van Gustave Flaubert wordt beschouwd als het hoogtepunt van Flauberts vertelkunst en werd bij verschijning in 1877 door critici erkend als een meesterwerk. De drie verhalen, 'Een eenvoudig hart', 'De legende van de heilige Julianus de gastvrije' en 'Herodias' getuigen stuk voor stuk van de intense verwondering waarmee de schrijver aan het eind van zijn leven nog steeds naar de medemens kijkt. 'Een eenvoudig hart' schetst het levensverhaal van een eenvoudige, plichtsbewuste dienstbode aan wie het leven voorbijtrekt zonder dat er grote dingen gebeuren, maar die in staat is een pure liefde te geven die aan het heilige grenst. In 'De legende van de heilige Julianus de gastvrije' zoekt de oudere Julianus vergiffenis voor de zonden van zijn jeugd, en vindt die op een onverwachte plaats. 'Herodias' is een hervertelling van het verhaal van de onthoofding van Johannes de Doper, en verkent thema's als macht, manipulatie en moreel verval binnen een historische context.