Marjan bouwt elk jaar dezelfde carnavalswagen in een schuur op een park dat moet verdwijnen, en elk jaar mag hij van de gemeente niet meedoen aan de optocht. Zeven jaar geleden verloor ze haar zoon Dave bij een brand op zo'n wagen, en het rapport dat erop volgde was twee kantjes dun en noemde zijn naam niet. Haar dochter Nikki komt steeds vaker langs, met stoffige handen en een uitvlucht, en helpt 's nachts aan een frame dat niemand haar gevraagd heeft te lassen. Ondertussen schuiven de mannen die het toen te druk hadden om te kijken – een campingbeheerder met een map vol dossiers, een voorzitter met een handtekening die hem al jaren niet meer loslaat – hun oude papieren steeds verder naar achteren in de kast. Terwijl de bulldozers wachten en de optocht dichterbij komt, staat er nog één vraag open: wie heeft die wagen destijds goedgekeurd, en durft iemand dat nog te zeggen voordat het park met de grond gelijk wordt gemaakt?Dit boek is door AI gegenereerd.