Een pleidooi voor belichaamde intelligentie in het tijdperk van AI Een therapeut legt zijn handen op een rug en voelt binnen enkele seconden iets wat geen scan hem kan vertellen. Hij kan niet uitleggen hoe hij het weet. Hij weet het. In een tijd waarin kunstmatige intelligentie de ene cognitieve taak na de andere overneemt, stelt Jo Vandemeulebroucke een onverwachte vraag: wat als de kennis die in het lichaam leeft juist nú haar volle betekenis krijgt? Wat de Handen Weten voert de lezer langs Merleau-Ponty en Polanyi, langs Dreyfus' vroege kritiek op de kunstmatige intelligentie en Miranda Frickers epistemische onrechtvaardigheid, naar een ethisch voorstel: belichaamde continuïteit als vijfde principe van de biomedische ethiek. Dit is geen pleidooi tégen technologie. Het is een pleidooi voor wat de mens inbrengt in de symbiose die komt: de aanraking die luistert, de aanwezigheid die heelt, het oordeel dat in het lichaam leeft. Want complementariteit vereist verschil. En het verschil tussen belichaamde intelligentie en analytische superintelligentie is het grootst denkbare. Vandemeulebroucke is manueel therapeut. Met zijn echtgenote richtte hij Van Hand naar Geest Academie op.